Μια βόλτα στην Αθήνα

Λατρεύω το κέντρο της Αθήνας και αν θέλετε πιστέψτε το, όχι τόσο την Ερμού, Πανεπιστημίου, Κολωνάκι, όσο την παλιά Αθήνα, την αγορά, το εμπορικό κέντρο γύρω από την Αιόλου. Αυτό που ξεκινά από το Μοναστηράκι και καταλήγει στην Ομόνοια. Παρότι τα τελευταία χρόνια, ορισμένα σημεία του έχουν λίγο ... αγριέψει, δεν παύει ακόμη και τώρα να με μαγεύει.  Και ας μη στολίστηκε ακόμη-ελπίζω για τα Χριστούγεννα.
Ως παιδί, τακτικότατα επισκεπτόμουν το κέντρο, αφενός με τον πατέρα μου για τα ψώνια σε κρέατα, λαχανικά και ψάρια, αφετέρου με τη γιαγιά μου για τα είδη ραπτικής, πλεξίματος, κεντήματος ... μαλλιά, νήματα, κλωστές, δαντέλες, τρέσες, κουμπιά, υφάσματα.  Μετά τα ψώνια αυτά εγκαταλήφθηκαν. Το σουπερμάρκετ και τα συνοικιακά μαγαζιά καθώς και η λαϊκή κάλυψαν τα ψώνια του σπιτιού, η γιαγιά μεγάλωσε και σταμάτησε να ανανεώνει τις προμήθειές της, αφού είχε προμηθευτεί για τρεις γενιές. Σκεφτείτε ότι ακόμη και τώρα, τόσα χρόνια μετά έχω υφάσματα, κλωστές, μαλλιά και φόδρες από τότε. Έπρεπε να γίνουν τα έργα στον Ηλεκτρικό και να αναγκαστώ να κατεβαίνω στο Μοναστηράκι αντί για την Ομόνοια σε καθημερινή βάση. Αρχικά χρησιμοποιούσα το μετρό ως ανταπόκριση. Όμως για δύο στάσεις άλλαζα δύο συρμούς, Έλεοςςςςς! Είπα τότε think positive! Ετσι χρησιμοποίησα τα ποδαράκια μου. Αρχισα να ανεβαίνω την Αιόλου, την Αθηνάς, να τριγυρίζω στους παράδρομους και να ανακαλύπτω ξανά την Αθήνα. Πολλοί πεζόδρομοι που δεν υπήρχαν κάποτε αλλα τώρα ανακαλύπτω ότι κάνουν την βόλτα ανθρώπινη. Αρχισα να κοιτάω ψηλά, να βλέπω τα κτίρια, άρχισα να παρατηρώ λεπτομέρειες. Κάθε μέρα ανακάλυπτα και κάτι καινούργιο.
Ξέρατε για τις εκκλησιές και τα παρεκκλήσια κατά μήκος της Αιόλου; Υπέροχοι ναοί τόσο της Χρυσοσπηλιώτισσας όσο και της Αγίας Ειρήνης, της Αγίας Παρασκευής, της Αγίας Κυριακής, των Αγίων Θεοδώρων  (αυτός ξεφεύγει στη συμβολή Ευριπίδου-Αριστείδου). Και έχουν κόσμο. Ναι έχουν κόσμο.  Το ξέρατε πώς ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα που έχουν κτισθεί, κρύβουν στα υπόγεια τους - υπόγειες στοές θα τα χαρακτήριζα τμήματα των μακρών τειχών της Αρχαίας Αθήνας;
Λάτρεψα τα υφάσματα, αραδιασμένα σε τόπια στο δρόμο.  Αρχικά τα χάιδευα. Σιγά σιγά αποτόλμησα και άρχισα να αγοράζω. Εκεί γύρω θυμήθηκα ξανά και το πλέξιμο. Τα μαλλιά και τα νήματα με ενθουσίασαν. Ξαναανακάλυψα τα κουμπιά, χιλιάδες σχέδια, κάποια έργα τέχνης, κάποια κομψοτεχνήματα. Τις δαντέλες, απίστευτα σχέδια, καλπάζει η φαντασία! Ημιπολύτιμοι λίθοι, πέτρες και χάντρες, πούλιες και στολιδάκια για κοσμήματα και ό,τι άλλο θέλεις να φτιάξεις με τα χεράκια σου! Χερούλια πόρτας, είδη μπάνιου, αλλά και υλικά συσκευασίας, απίστευτα είδη χαρτιών  για κάθε χρήση, ακόμη και μαγαζιά γεωπόνων με σπόρους και φυτά, αλλά και μπαχαρικά και βότανα, η Ευριπίδου βρίθει από τέτοια και μοσχοβολούν ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα. Μικρά χαριτωμένα και περιποιημένα καφέ και εστιατόρια ξετρυπώνουν από το πουθενά. ΄Ενας ολόκληρος κόσμος, όχι επιτηδευμένος, όχι λουστραρισμένος, όχι αποστειρωμένος, αλλά υπέροχος, με τις ανθρώπινες σχέσεις να δημιουργούνται σε κάθε γωνιά με κάθε επαγγελματία!

Δυστυχώς πολλά μαγαζιά κλείνουν! Δυστυχώς κάποια σημεία έχουν αλωθεί και κάποια άλλα γκετοποιηθεί. Άλλα αφήνονται στην εγκατάλειψη. Δεν αξίζει το κέντρο της Αθήνας αυτήν την μοίρα. Είναι κρίμα να χαθεί ο μικρόκοσμος της λαϊκής Αθήνας, της Αθήνας του παρελθόντος, της Αθήνας μας.

Πάρτε μια γεύση φωτογραφική, σας υπενθυμίζω μόνο (γι΄' αυτό και δίστασα να βάλω φωτογραφίες εμβόλιμες στο κείμενο) ότι δεν φημίζομαι για το φωτογραφικό μου ταλέντο, μόνο την ματιά μου αποτυπώνω. Όπως λέει η Δήμητρα, παρίστανα τον Ιάπωνα, με μια φωτογραφική στο χέρι και αποθανάτιζα τα πάντα. Αν συναντήσατε μια παλαβή να τριγυρνά και να φωτογραφίζει, αυτή σίγουρα θα ήμουν εγώ.

Και μια και αναφέρομαι στο Κέντρο της Αθήνας, μια γωνιά που όλοι την ξέρουμε αλλά λίγοι γνωρίζουμε την ιστορία της,  Γαμβέττα και 28ης Οκτωβρίου (Πατησίων) γωνία. Στη γωνία αυτή, όπου και η πλακέτα, στην κατοχή υπήρξε το αρχηγείο της ναζιστικής οργάνωσης ΕΣΠΟ, που ανατινάχθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1942 από την αντιστασιακή οργάνωση ΠΕΑΝ με αρχηγό τον Κώστα Περρίκο, αξιωματικό της Πολεμικής Αεροπορίας, ο οποίος συνελήφθη και τουκεφίστηκε το 1943 στην Καισαριανή από τους Γερμανούς.

Βραβειάκι

Οι φίλες μας mary's crafts, tzeni xr. (My dreamy life) και Sophia (Χειροποίημα) μας χάρισαν βραβείο που απευθύνεται σε μικρά blogs με κάτω από 200 αναγνώστες. Τις ευχαριστούμε πολύ για την τιμή που μας έκαναν και μας επέλεξαν.  Ενα πολύ γλυκό βραβείο που από σήμερα θα στολίζει τον τοίχο μας.
Με τη σειρά μας πρέπει να το δώσουμε σε 5 ακόμη blogs αυτής της κατηγορίας.
And the winners are:
1. Τα ταξίδια μου,  της Helen Gr, η οποία μας ταξιδεύει σε κόσμους ονειρικούς με τις μαγειρικές και όχι μόνο αναρτήσεις της.
2. Dina's sweets, της Κωνσταντίνας, που μας γλυκαίνει με τα υπέροχα γλυκά της, τα οποία είναι μικρά ή μεγάλα κομψοτεχνήματα.
3. Being always hungry της T.A.G. Αννας, που παρουσίαζει κοσμοπολίτικες συνταγές ... κατευθείαν στο πιάτο μας.
4. That's Eat της Πέλας και της Σόφης, που με ζωντάνια και κέφι παρουσιάζουν νόστιμες συνταγές.
5.  Cookart by Elenfly,  της πολυπράγμονος Elenfly, που ανάμεσα σε αγιογραφίες, ζωγραφική, κατασκευές, χειροτεχνήματα,βρίσκει το χρόνο και να μαγειρεύει.

Τους ευχόμαστε τα καλύτερα και να χιλιάσουν τους αναγνώστες τους.

Ασουρές

Όπως ξέρετε, είμαι Πολίτισσα. Από μικρή λοιπόν κάθε Αγίας Βαρβάρας αφενός κοινωνούσαμε στην εκκλησία τα παιδιά για τα Χριστούγεννα και αφετέρου φτιάχναμε για μία και μοναδική φορά το χρόνο τον ασουρέ, μια τελετουργική κρέμα να την πω που βάση έχει το σιτάρι, τις σταφίδες και τα ξερά φρούτα. Η προετοιμασία της ξεκινά από την προηγούμενη μέρα το βράδυ με το μούλιασμα του σιταριού, το βράσιμο την επομένη το χάραμα και τέλος το δέσιμο της κρέμας και το άδειασμα στα μπωλάκια. Κατόπιν ακολουθούσε ο εκκλησιασμός. Μετά την εκκλησία μοιράζεται στη γειτονιά για την υγεία των παιδιών, να τα προστατεύει η Αγία Βαρβάρα από τις αρρώστιες και κυρίως-όπως έλεγε η γιαγιά μου - από την ευλογιά. Άλλοι λένε ότι το έθιμο είναι μουσουλμανικό, γι' αυτό και απαντάται στους Πολίτες, τους Σμυρνιούς, τους Πόντιους αλλά και τους Βορειοελλαδίτες και δη στους Θρακιώτες, που είχαν μεγαλύτερη επαφή με τον μουσουλμανικό πληθυσμό. Αλλοι λένε πως έρχεται από την αρχαιότητα (έθιμα συνδεόμενα με τη σπορά).
Χρόνια ολόκληρα θυμάμαι τη γιαγιά μου να γαρνίρει τελευταία στιγμή τον ασουρέ με καρύδι (που πέρναγα εγώ το βράδυ από τον τρίφτη), σπόρους ροδιού και κανέλα, να παίρνω εγώ δυο δυο τα μπωλάκια και να ανεβοκατεβαίνω με τις σκάλες την πολυκατοικία (ευτυχώς μόνο 4 όροφοι αλλά με εφτά διαμερίσματα στον όροφο) για να μοιράζω σε όλα τα διαμερίσματα τον ασουρέ. Εκτός από εμάς παρόμοιο έδεσμα έφτιαχναν και οι Σμυρνιές. Στη γειτονιά υπήρχαν πολλές (Νέα Σμύρνη γαρ). Η διαφορά ήταν ότι η κρέμα αυτή ήταν χυλωμένη χωρίς καθόλου σιτάρι μέσα.  Όλα τα άλλα υλικά περίπου ίδια. Θύμιζε σε χρώμα - λίγο πιο ανοιχτό - και υφή την μουσταλευριά, όχι όμως σε γεύση. Καταλαβαίνετε τον πανικό Κυρίου που επικρατούσε στις σκάλες με παιδιά να ανεβοκατεβαίνουν, να παίζουν, να τους πέφτει ο ασουρές .... Ενα ευτυχισμένο πανδαιμόνιο.
Μεγάλωσα, έφυγα, παντρεύτηκα, μετακινήθηκα σε άλλη περιοχή, όμως το έθιμο το κράτησα. Αρχικά η γιαγιά δηλαδή, γιατί έμενε μαζί μου πολλά πολλά χρόνια και τα τελευταία 4 χρόνια εγώ μόνη μου.
Στο μοίρασμα το χαλάμε λίγο ειδικά όταν πέφτει καθημερινή και οι περισσότεροι εδώ δουλεύουμε. Σε κάποιους γνωστούς που φεύγουμε πάνω κάτω την ίδια ώρα το πηγαίνω πρωί. Κι αυτό αν καταφέρω να το φτιάξω εξ ολοκλήρου από την προηγούμενη. Αν όχι το μοίρασμα γίνεται αργά το βράδυ, αφού τον ασουρέ τον φτιάχνω γυρνώντας από το γραφείο.

Υλικά
1/2 κιλό σιτάρι αποφλοιωμένο
1 φλυτζάνι ζάχαρη
1 ξύλο κανέλας
1/2 φλυτζάνι σταφίδες ξανθές
1/2 φλυτζάνι σταφίδες μαύρες
1/2 φλυτζάνι χουρμάδες ξερούς χωρίς κουκούτσι
1/2 φλυτζάνι αποξηραμένα βερύκοκκα
4 κουταλιές σούπας αλεύρι
1 φλυτζάνι καρύδια τριμμένα
σπόρους από ένα ρόδι
κανέλα σκόνη για το γαρνίρισμα

Εκτέλεση
Από το βράδυ βάζουμε σε κατσαρόλα (ή χύτρα ταχύτητος - οι Πολίτες την έλεγαν ντουντουκλού) το σιτάρι να μουλιάσει σε νερό, αφού πρώτα το πλύνουμε με νερό (κι αυτό γιατί θα χρησιμοποιήσουμε το νερό του μουλιάσματος). Καλό είναι να μείνει στο νερό για 12 ώρες.

Την επομένη το πρωί/ή μετά από 12 ώρες, προσθέτουμε και άλλο νερό (αρκετό ώστε να καλυφθεί και να έχει άλλο τόσο από πάνω) και βράζουμε το σιτάρι. Χρειάζεται τουλάχιστον 3-4 ώρες. Εγώ χρησιμοποιώ χύτρα ταχύτητας και σε μια ώρα είναι έτοιμο.

Προσθέτουμε και άλλο νερό (1-2 ποτήρια) και το ξαναβάζουμε σε χαμηλή φωτιά.

Προσθέτουμε τις σταφίδες  (και τις ξανθές και τις μαύρες), τους χουρμάδες κομμένους σε κομματάκια, τα βερύκοκκα (καϊσιά τα λένε οι Πολίτες) και αυτά κομμένα σε κομμάτια, αν τυχόν θέλετε δαμάσκηνα ξερά, μπαίνουν και αυτά, και το ξύλο της κανέλας.

Στη φωτογραφία βλέπετε δείγμα από αυτά που έβαλα, γιατί ολομόναχη έπρεπε και να ανακατεύω συνέχεια το  γλυκό για να μην πιάσει και να ρίχνω τα υλικά και ... να φωτογραφίζω, δεν γινόταν πάντα.
Αφήνουμε να βράσει σε χαμηλή φωτιά ανακατεύοντας για ένα δεκάλεπτο, εως ότου μαλακώσουν τα αποξηραμένα μας φρούτα, οι δε σταφίδες παίρνουν μορφή σταφυλιού. Ρίχνουμε και τη ζάχαρη και αφήνουμε να πάρει μια βράση.

Σε ένα τηγάνι που το έχουμε ζεστάνει, καβουρντίζουμε σε χαμηλή φωτιά το αλεύρι μέχρι να αλλάξει χρώμα. Προσοχή μη σας καεί (αν το δείτε να παίρνει καφέ χρώμα η κάτω μεριά του, αποσύρετε το τηγάνι από το μάτι και ανακατεύετε πιο γρήγορα, σώζεται)

Προσθέτουμε 2-3 ποτήρια χλιαρό νερό και ανακατεύουμε καλά να διαλυθεί το αλεύρι και το ρίχνουμε στην κατσαρόλα

Το αφήνουμε να πάρει μια ακόμη βράση για μερικά λεπτά (πήζει, αλλά όχι πολύ) και ο ασουρές είναι έτοιμος. Τον αδειάζουμε σε μπωλάκια.

 

Με τον τρίφτη, αλέθουμε/τρίβουμε το καρύδι
Ο τρίφτης που χρησιμοποιώ είναι μεγαλύτερος από μένα αλλά κάνει τέλεια τη δουλειά του. Έχει μάλιστα και ... πατέντα στις ΗΠΑ!!!!!

Ξεσπορίζουμε και το ρόδι

Όταν κρυώσει ο ασουρές στα μπωλάκια, τα βάζουμε στο ψυγείο. Όταν είναι η ώρα να σερβίρουμε ή να μοιράσουμε γαρνίρουμε με το τριμμένο καρύδι, ρίχνουμε σπόρους ρόδι και κανέλα (σκόνη).

Οι αναλογίες αυτές βγάζουν 20 μπωλάκια σαν αυτά στις φωτογραφίες.

Χρόνια Πολλά για της Αγίας Βαρβάρας με υγεία σε όλους, και να χαίρονται τη γιορτή τους οι εορτάζουσες!

Σπιτικός ... κύβος (ή ζελέ) ζωμού κρέατος και λαχανικών

Επειδή ο γιος μου είναι λάτρης του βραστού κρέατος και των λαχανικών και συχνά πυκνά φτιάχνω για να του στέλνω, αλλά επειδή δεν αντέχουμε να τρώμε κρεατόσουπα όλη την ώρα, συμπυκνώνω το ζωμό και τον χρησιμοποιώ κατά το δοκούν, δηλαδή σε πιλάφι, στο βράσιμο των μακαρονιών, στο κοκκινιστό, όπου γενικά βάζει μια νοικοκυρά κύβο βοδινού ή λαχανικών. Θεωρώ ότι είναι πιο υγιεινό από τους έτοιμους κύβους, ακόμη και από τους φρέσκους που τα τελευταία χρόνια κυκλοφορούν στην αγορά. Κάποιες φορές μάλιστα αδειάζω το συμπυκνωμένο ζωμό σε παγοκύστες και τον καταψύχω. Όποτε χρειάζομαι, απλά ρίχνω στο φαγητό ένα ... παγάκι.

Τρόπος παρασκευής

Βράζουμε το κρέας και τα λαχανικά όπως περιγράφεται στην κρεατόσουπα. Αφαιρούμε το κρέας και τα λαχανικά για να τα σερβίρουμε. Εγώ αφήνω στο ζουμί το σέλινο, το κρεμμύδι και το πράσο και συνεχίζω να σιγοβράζω έως ότου συμπυκνωθεί ο ζωμός. Τα δε λαχανικά σχεδόν λιώνουν μέσα στο ζωμό, εγώ δεν τα πειράζω, τα αφήνω ως έχουν. Αν δεν θέλουμε να μείνει κομμάτι, απλά περνάμε το ζωμό στο μπλέντερ. Σε κάθε περίπτωση μένει ένα ποτήρι. Το αδειάζω σε ταπεράκι αυτών των διαστάσεων και αφού κρυώσει το συντηρώ στο ψυγείο. Μόλις κρυώσει ο ζωμός πήζει σα ζελέ και είναι έτοιμος για χρήση.