Μπισκότα βουτύρου

"Καινούργιο κοσκινάκι μου και τι να κοσκινίσω", λέει η παροιμία. Παρότι έχω πει ότι το καλοκαίρι δεν επιτρέπει βαριά ενασχόληση με την κουζίνα, 4 ταψιά μπισκότα φούρνισα μέσα στο μεσημέρι για να δοκιμάσω το γκατζετάκι που βάζεις μέσα τη ζύμη και σου βγάζει μπισκότα σε σχέδια! Η συνταγή από το φυλλάδιο που συνόδευε το γκατζετάκι. Η μόνη διαφορά, εγώ αναφέρω ποσότητα αλευριού, ενώ η συνταγή ανέγραφε "όσο σηκώσει".

Υλικά
250 γρ. Βούτυρο γάλακτος
200 γρ. Ζάχαρη
1 κ.γ. μπέικιν πάουντερ
1 αυγό
4 βανίλιες
Αλεύρι μαλακό 400-450 γρ.

Εκτέλεση
Αφήνουμε το βούτυρο εκτός ψυγείου να μαλακώσει και το χτυπάμε στο μίξερ μέχρι να ασπρίσει.

 

Προσθέτουμε τη ζάχαρη και χτυπάμε έως ότου ενωθεί με το βούτυρο, προσθέτουμε το αυγό, το μπέικιν πάουντερ, τις βανίλιες και χτυπάμε για ένα πεντάλεπτο περίπου. Στη συνέχεια ρίχνουμε λίγο λίγο το αλεύρι (εγώ το κοσκινίζω πρώτα)  και ανακατεύουμε αρχικά με σπάτουλα και στη συνέχεια με το χέρι μέχρι να κάνουμε μια ζύμη μαλακή αλλά όχι ελαστική.

Φτιάχνουμε τα μπισκότα μας σε ταψί που έχουμε καλύψει με λαδόκολλα. Εγώ τα έκανα με το γκατζετάκι που σας είπα

Ψήνουμε σε δυνατό φούρνο 250 βαθμούς για 5 λεπτά.

Και ... σερβίρουμε με το καφέ μας.

Koτόπουλο με ρύζι και λαχανικά

Είπα κι εγώ να φτιάξω μια φορά στον άντρα μου το αγαπημένο του φαγητό (όχι αυτό που βλέπετε, καμία σχέση). Του έκανα κατσικάκι στη γάστρα με πατάτες, θα μου πείτε ότι μπέρδεψα τις φωτογραφίες οοοχι , απλά εγώ δεν τρώω το κατσίκι και έπρεπε να φτιάξω κάτι άλλο για μένα. Έτσι άνοιξα το ψυγείο και λέω θα μεγαλουργήσω με ότι βρω. Και αυτό έκανα,πάντα στην κατάψυξη υπάρχει στήθος κοτόπουλου για ώρα ανάγκης και να που χρειάστηκε. Μου είχαν περισσέψει  και λίγα λαχανικά από αυτά που χρησιμοποιώ για τα φαγητά του παιδιού και ορίστε η συνταγή. Σας προσκαλώ να φάμε....!!!!!

Υλικά

1 στήθος κοτόπουλου

3 κομμάτια μπρόκολο ( φούντες)

λίγο λάχανο ( ανάλογα πόσο θέλουμε)

1 πράσο

1 πιπεριά κίτρινη

1 πιπεριά πράσινη

1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο

2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες

λίγο  σέλερι

2 καρότα τριμμένα 

1 κούπα ρύζι basmati 

αλατοπίπερο

κάρυ

1/2 ποτηράκι του κρασιού κρασί

λάδι

Πλένουμε και κόβουμε σε μικρά κομμάτια όλα τα λαχανικά.

Πλένουμε καλά το κοτόπουλο και το κόβουμε σε μικρά κομμάτια.

Το τηγανίζουμε λίγο μέχρι να πάρει λίγο χρώμα.

Στη συνέχεια προσθέτουμε τα λαχανικά και τα σοτάρουμε και αυτά μέχρι να μαραθούν.

Τέλος προσθέτουμε το ρύζι, το οποίο έχουμε βράσει και ανακατεύουμε καλά να ενωθούν όλα τα υλικά μαζί.

Καλή σας όρεξη!!!!!

Σαν Γαμοπίλαφο!

Γαμοπίλαφο το δοκίμασα την πρώτη φορά που κατέβηκα στην Κρήτη σε συγγενείς της πεθεράς μου και πραγματικά είχα να λέω για την γεύση του! Κατόπιν το έφαγα δυο-τρεις φορές σε κρητικά μαγαζιά. Στη συνέχεια το έφτιαχνα αριά και που και εγώ, ιδίως αν κατάφερνα να προμηθευτώ στακοβούτυρο! Όχι και εύκολο να πω την αλήθεια μου.

Φτιάχνοντας το γεμιστό μπούτι αρνιού με γέμιση Λαμπριάτη, βρέθηκα με κόκαλα αρνιού που δεν ήθελα σε καμιά περίπτωση να πετάξω. Με το που με ρώτησε ο χασάπης, τα κόκαλα τα θέλετε; αυτόματα ήρθε στο μυαλό μου το γαμοπίλαφο και τα πήρα μέσα στην χαρά. Έκανα μια προσπάθεια στο κέντρο της Αθήνας μπας και βρω στακοβούτυρο αλλά που τέτοια τύχη. Δεν πειράζει σκέφθηκα, θα βάλω στο τέλος αγνό πρόβειο βούτυρο και αντί για γαμοπίλαφο θα φτιάξω "σαν γαμοπίλαφο"!  Ούτε κοτόπουλο, ούτε κανονικό αρνί, ίσα ίσα ο ζωμός από τα κόκαλα του αρνιού. Αφήστε δε που τα κόκαλα είχαν και λίπος και ίχνη από ψαχνό επάνω τους και αφού τράβηξα τον ζωμό για το πιλάφι, πρόσθεσα και άλλο νερό και βράζοντάς τα ξανά, έβγαλαν άλλο τόσο ζουμί που αφού το μέτρησα το φύλαξα σε ταπεράκι στην κατάψυξη για επόμενη χρήση.

Υλικά
Για τον ζωμό
Κόκαλα από δύο μπούτια αρνί
2 λίτρα νερό
αλάτι
πιπέρι
Για το πιλάφι
1,5 φλιτζάνι ρύζι καρολίνα
5 φλιτζάνια ζωμό
το χυμό από μισό λεμόνι
1 κουταλιά σούπας αγνό πρόβειο βούτυρο

Εκτέλεση
Πλένουμε τα κόκαλα και τα βάζουμε στην κατσαρόλα.

Προσθέτουμε το νερό κρύο. Μα κάθε φορά που φτιάχνω σούπα ή βραστό, μου έρχεται στο μυαλό το μάθημα Οικοκυρικών της Β Γυμνασίου  (ναι στο Γυμνάσιο Θηλέων που πήγαινα κάναμε Οικοκυρικά για τρία ολόκληρα χρόνια). στη Β Γυμνασίου λοιπόν είχαμε στην ύλη (δεν είχαμε βέβαια βιβλίο, φτιάχναμε τετράδιο με φωτογραφίες και σημειώσεις δικές μας) ένα κεφάλαιο  αφιερωμένο στα τρόφιμα. Η καθηγήτρια μας, μια ψιλόλιγνη μεγάλης ηλικίας γυναίκα που είχε βγάλει την Χαροκόπειο Σχολή Οικοκυρικών, μας τόνισε στο μάθημα για το κόκκινο κρέας. Όταν θελήσετε να κάνετε βραστό κρέας, θα το βάζετε σε κοχλάζον νερό για να σφραγισθούν όλες οι ουσίες μέσα. Όταν θέλετε να φτιάξετε σούπα, σε κρύο νερό για να πάρει το ζουμί τις ουσίες.

Πίσω στην συνταγή όμως, μόλις τα κόκαλα πάρουν βράση, ξαφρίζουμε την επιφάνεια. Αφήνουμε να βράσουν για τουλάχιστον 1,5 ώρα σε χαμηλή φωτιά, συμπληρώνοντας με βραστό νερό, όταν βλέπουμε ότι λιγοστεύει απειλητικά.

Μετράμε πέντε φλιτζάνια ζωμό και τα μεταφέρουμε σε άλλη κατσαρόλα (όπως είπα και στην αρχή, πρόσθεσα στην κατσαρόλα με τα κόκαλα βραστό νερό και ξαναέβρασα τα κόκαλα). Βάζουμε την κατσαρόλα με το μετρημένο ζωμό στη φωτιά και μόλις πάρει βράση προσθέτουμε το ρύζι.

Ανακατεύουμε και χαμηλώνουμε τη φωτιά στο μέτριο. Αφήνουμε να σιγοψηθεί το ρύζι ανακατεύοντας που και που (το καρολίνα έχει μια τάση να κολλάει) και μόλις το ρύζι μαλακώσει και χυλώσει, σβήνουμε τη φωτιά.

Προσθετουμε το χυμό λεμονιού.
Καίμε το βούτυρο και περιχύνουμε το πιλάφι με αυτό.

Ανακατεύουμε και σερβίρουμε. Είπαμε δεν είναι στακοβούτυρο αλλά δίνει όμορφη γεύση στο πιλάφι και το πρόβειο.

Καλή όρεξη!

Γλυκό βύσσινο

Πήρα φόρα όπως είπε και μια πολύ καλή μου φίλη. Μετά λοιπόν το γλυκό κεράσι, σιγά που δεν θα έφτιαχνα και το βύσσινο. Αφήστε δε που το έφερνα βαρέως μπλογκ που έχει στο όνομά του το βύσσινο να μην έχει συνταγές με βύσσινο. Βρήκα και ωραίο με λαμπερό χρώμα βύσσινο στη λαϊκή της γειτονιάς μου, είχα και πρόσφατη την εμπειρία του κερασιού, οπότε το εγχείρημα ξεκίνησε. Σας είχα πει ότι είμαι ανυπόμονη και δεν μπορώ τις μεγάλες αναμονές, οπότε το τρικ που ακολούθησα για να πετύχω να κρατήσω δωδεκάωρο και εικοσιτετράωρο ήταν αφενός να κάνω το γλυκό σε εργάσιμες ημέρες (να λείπω δηλαδή από το σπίτι για να μην με τρώει ο καημός), αφετέρου να ξεκινήσω τη διαδικασία βράδυ, οπότε το δεύτερο στάδιο θα γινόταν πρωί πριν φύγω για το γραφείο και τρίτο επίσης πρωί. Το τελευταίο οφείλω να πω πως ήταν λίγο "άγριο" από πλευράς ώρας γιατί έπρεπε μες το πρωί, αγουροξυπνημένη, εκτός από το δέσιμο του γλυκού να ασχοληθώ  και με την αποστείρωση των βάζων!

Δεν έχει διαφορά από το γλυκό κεράσι παρά μόνο ότι βάζουμε περισσότερη ζάχαρη και περισσότερο νερό προκειμένου να φυλάξουμε σιρόπι για το απόλυτο αναψυκτικό του καλοκαιριού, την βυσσινάδα!

Υλικά
2 κιλά βύσσινα
2 κιλά ζάχαρη
4 φλιτζάνια νερό
χυμός ενός λεμονιού

Εκτέλεση
Πλένουμε καλά τα βύσσινα και αφαιρούμε τα κοτσάνια.  

Με εργαλείο ή μηχάνημα ειδικό για "ξεκουκούτσωμα" αφαιρούμε τα κουκούτσια.  Το δικό μου εργαλείο όπως είπα και στη συνταγή για το γλυκό κεράσι έχει ζωή πάνω από 60 χρόνια, έρχεται από την Πόλη και το χρησιμοποιούσαμε και για την αφαίρεση των κουκουτσιών από τα μήλα φιρίκια που προορίζονταν για γλυκό ή κομπόστα. Το φωτογράφισα κιόλας για να σας το δείξω.

Την διαδικασία αυτήν την κάνουμε πάνω από την κατσαρόλα που βάζουμε τα κεράσια, προκειμένου οι χυμοί και κομματάκια της σάρκας να πέφτουν μέσα.

Τα κουκούτσια, δεν τα πετάμε,  τα βάζουμε σε ένα βαθύ πιάτο χωριστά. Μόλις τελειώσουμε τη διαδικασία του ξεκουκουτσώματος, προσθέτουμε τη ζάχαρη στην κατσαρόλα με τα βύσσινα.

Στο πιάτο με τα κουκούτσια ρίχνουμε ένα ποτήρι νερό και μετά από δύο λεπτά σουρώνουμε το υγρό μέσα στην κατσαρόλα. Προσθέτουμε ένα ακόμη ποτήρι νερό στα κουκούτσια και ξανασουρώνουμε στη κατσαρόλα. Πετάμε τα κουκούτσια.

Προσθέτουμε 2 επιπλέον ποτήρια νερό (σύνολο 4) στην κατσαρόλα με τα βύσσινα και τη ζάχαρη, καπακώνουμε και αφήνουμε όλη την νύχτα ώστε να ενωθεί ο χυμός των βυσσίνων με τη ζάχαρη.

Την επομένη το πρωί, βάζουμε σε δυνατή φωτιά την κατσαρόλα μέχρι να αρχίσει να βράζει. Χαμηλώνουμε τη φωτιά σε μέτρια και ξαφρίζουμε συνέχεια την επιφάνεια. Αφήνουμε να βράσει για 15 λεπτά από τη στιγμή που θα πάρει την πρώτη βράση.

Κατεβάζουμε από τη φωτιά και σκεπάζουμε με πετσέτα. Αφήνουμε την κατσαρόλα σε δροσερό σημείο για 24 ώρες.

Την επόμενη μέρα το πρωί αφαιρούμε με τρυπητή κουτάλα τα βύσσινα  και δένουμε το σιρόπι. 20-30 λεπτά περίπου βράσιμο δίνουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Για να ελέγξω το δέσιμο του σιροπιού (το αδύνατο μου σημείο) χρησιμοποίησα την μέθοδο με το παγωμένο πιατάκι και το παγωμένο κουταλάκι. Βάζω στην κατάψυξη ένα πιατάκι και ένα κουταλάκι να παγώσουν. Παίρνω μικρή ποσότητα σιροπιού στο κουτάλι και από μικρό ύψος ρίχνω στο πιατάκι. Αν σταθεί σαν δάκρυ, έγινε το σιρόπι.
Προσθέτουμε το χυμό λεμονιού και τα βύσσινα και αφήνουμε να πάρουν μια δυνατή βράση.

Κατεβάζουμε από τη φωτιά και ανακινούμε την κατσαρόλα μερικές φορές προκειμένου να ρουφήξουν τα βύσσινα το σιρόπι.

Αδειάζουμε το γλυκό σε αποστειρωμένα βάζα (καλά πλυμένα και στεγνωμένα βάζα και καπάκια για 15 λεπτά στους 110 βαθμούς ανάποδα τοποθετημένα σε πετσέτα στο φούρνο - αντιστάσεις ) και συμπληρώνουμε μέχρι επάνω με το σιρόπι. Κλείνουμε τα βάζα, τα αναποδογυρίζουμε και μόλις κρυώσει το γλυκό τα αποθηκεύουμε στο ντουλάπι.  Η ποσότητα αυτή των βυσσίνων μου έδωσε 1 βάζο των 720 ml  και 4 των 212 ml γλυκό και 1,5 βάζο των 720 ml σιρόπι για βυσσινάδα.

Mελιτζανοσαλάτα Πολίτικη

Πολλές παραλλαγές για την Πολίτικη μελιτζανοσαλάτα, εγώ όμως ακολουθώ την γεύση που φέρνω από την παιδική μου ηλικία. Ετσι πολίτικη ονομάζω αυτήν που έτρωγα στο σπίτι μου φτιαγμένη είτε από τα χέρια της μιας μου γιαγιάς είτε από την άλλη. Παρότι δεν την έφτιαχναν με τον ίδιο τρόπο, είναι μαγικό πώς κατέληγαν στο ίδιο αποτέλεσμα. Η μια γιαγιά την έφτιαχνε με τυρί άσπρο όπως έλεγε (βλ. φέτα) και η άλλη με γιαούρτι ξινούτσικο - πρόβειο, αυτό με την πέτσα. Το αστείο είναι ότι μεταξύ τους φαίνεται να υπήρχε, πλανιόταν στον αέρα ένας υποβόσκων ανταγωνισμός στη μελιτζανοσαλάτα τους, όπως βέβαια και στα ντολμαδάκια τους, όπως και στο πιλάφι τους. Καλές μαγείρισσες και οι δύο, η καθεμιά με τα μυστικά της και τις γεύσεις της, ασυναγώνιστες και οι δύο. Γυρνώντας στην μελιτζανοσαλάτα, και οι δυο ήταν απίστευτες, καπνισμένη καλά η μελιτζάνα γαρ. Ολόκληρη ιεροτελεστία. Κανένα άλλο υλικό, ούτε πιπεριά, ούτε σκόρδο. Μελιτζάνα, λάδι, λεμόνι, γιαούρτι ή φέτα και καλό χτύπημα.
Την Κυριακή λοιπόν που μας πέρασε, με τις μελιτζάνες που είχα, αποφάσισα να φτιάξω μελιτζανοσαλάτα, ταλαντεύτηκα όμως, φέτα ή γιαούρτι, ποια γιαγιά να τιμήσω, σε ποιαν να δώσω τα εύσημα και εντέλει - μη θέλοντας να κάνω διακρίσεις -  απλά κατέληξα να την φτιάξω  με τυρογιαούρτι!!!

Υλικά
3 μελιτζάνες φλάσκες
100 ml ελαιόλαδο
Ένα κεσεδάκι γιαούρτι 200 γρ.
150 γραμ.  φέτα
Χυμός 2 λεμονιών
Αλάτι
Πιπέρι

Εκτέλεση
Πλένουμε τις μελιτζάνες.

Για να τις καπνίσουμε όταν δεν έχουμε κάρβουνα, απλά ή τις βάζουμε στο γκριλ, και τις γυρνάμε απ' όλες τις μεριές, μέχρι να αρχίσουν να σκάνε, ή ξεθάβουμε το γκαζάκι, το βγάζουμε στη βεράντα για καλό και κακό και βάζουμε μία μία κάθε μελιτζάνα επάνω γυρνώντας τες μέχρι να ζαρώσουν εξωτερικά, να σκάσουν και να μυρίσουν. Τις βάζουμε σε ένα πιάτο και τις αφήνουμε να κρυώσουν.

Τις ξεφλουδίζουμε και αν τυχόν έχουν πολλούς σπόρους, τους αφαιρούμε, όμως αυτήν την εποχή είναι  σχετικά ... άσπορες.

Στη συνέχεια τις κόβουμε σε πολύ μικρά κομματάκια. 

Αυτά τα κομματάκια τα λιώνουμε με το πιρούνι και στη συνέχεια (αυτό δεν το κάνουν οι Πολίτισσες, αλλά εμένα με διευκολύνει) τις βάζουμε στο μπωλ του μίξερ και τις χτυπάμε σε μεσαία ταχύτητα προσθέτοντας το γιαούρτι, το τυρί τριμένο, το λάδι, αλάτι, πιπέρι και στο τέλος το χυμό των λεμονιών. Χτυπάμε λίγο ακόμη στο μίξερ, η μελιτζανοσαλάτα ασπρίζει με το λεμόνι.

Μιά άσπρη,  αφράτη, κρεμώδης μελιτζανοσαλάτα είναι η επιτυχία.

Σερβίρουμε.

Μαρμελάδα φράουλα

Από τις τελευταίες φράουλες. Βρήκα την περασμένη εβδομάδα στην λαϊκή της γειτονιάς μου πήρα ένα κιλό για να κάνω μαρμελάδα, μισό προέκυψε την μέρα που ξεκίνησα να φτιάχνω την μαρμελάδα. Θα έπρεπε να λυπηθώ τον κόπο για τόσο λίγη ποσότητα αλλά αν δεν την έφτιαχνα εκείνη την στιγμή, δεν θα την έφτιαχνα φέτος καθόλου. Έστω και ένα βαζάκι αρκεί για το ... αντέτι που λένε και οι Πολίτες.

Υλικά
500 γραμμάρια φράουλες
400 γραμμάρια ζάχαρη λευκή
χυμός μισού λεμονιού

Εκτέλεση
Πλένουμε πολύ καλά τις φράουλες και αφαιρούμε το κοτσανάκι τους.

Τις κόβουμε σε μικρότερα κομμάτια.

Προσθέτουμε τη ζάχαρη.

Αφήνουμε να ενωθεί η ζάχαρη με τους χυμούς της φράουλας για περίπου δύο ώρες.

Σε μέτρια φωτιά βράζουμε για 20 λεπτά (από τη στιγμή που θα αρχίζει να βράζει) ξαφρίζοντας την επιφάνεια. Στο τελευταίο πεντάλεπτο δοκιμάζουμε αν έχει δέσει το σιρόπι και προσθέτουμε το λεμόνι.

Κατεβάζουμε από τη φωτιά και με το μίξερ λιώνουμε τις φράουλες. Εγώ αφήνω και κομμάτια γιατί μου αρέσει να νιώθω τη φράουλα.

Αδειάζουμε σε αποστειρωμένα βάζα (καλά πλυμένα και σκουπισμένα βάζα και καπάκια, γυρισμένα ανάποδα σε πετσέτα στο φούρνο για 15 λεπτά στους 110 βαθμούς - αντιστάσεις), κλείνουμε και αφήνουμε να κρυώσουν ανάποδα. Φυλάσσουμε σε ντουλάπι.